Bez namaczania, czyli o izolacji wodochronnej

Bez namaczania, czyli o izolacji wodochronnej

Właściwe zabezpieczenie przed wilgocią i wodą gruntową jest konieczne, by zachować budynek w dobrym stanie. W przeciwnym przypadku możemy spodziewać się zagrzybionych ścian z odpadającym tynkiem. Niezbyt przyjemna perspektywa? A to jeszcze nie wszystko – woda gruntowa może bowiem wypłukać niektóre składniki ścian piwnic i fundamentów, a nawet (poprzez naprzemienne zamarzanie i odmarzanie) znacząco osłabić mury.

Na szczęście materiałów stosowanych w budownictwie do ochrony przed wilgocią i wodą jest sporo. W zależności od potrzeb, wymagań podłoża i zasobności portfela, można zdecydować się na:

  • wodoszczelne zaprawy cementowe modyfikowane żywicami syntetycznymi,
  • płynne i plastyczne materiały bitumiczne (emulsje i roztwory asfaltowe, lepiki oraz masy bitumiczne),
  • materiały bentonitowe (produkowane na bazie bentonitu sodowego, który wchłaniając wodę tworzy warstwę nierozpuszczalnego żelu),
  • folie hydroizolacyjne,
  • lub zwykłą papę,

Izolacje ścian i fundamentów wykonywane są jako poziome – zabezpieczające ściany przed kapilarnym „podciąganiem” wilgoci – układane są one zazwyczaj na ławach fundamentowych i w ścianach piwnic nad stropem. Oprócz nich stosuje się także izolacje pionowe (na zewnętrznej stronie ławy fundamentowej oraz ściany piwnicznej), zabezpieczające przed przenikaniem wody gruntowej i opadowej.

Materiał i rodzaj stosowanej izolacji zależy oczywiście od rodzaju gleby i głębokości wód gruntowych. W przypadku posadowienia budynku powyżej poziomu wody gruntowej w gruntach przepuszczalnych (np. piaskach czy żwirach) wystarczy zastosować izolację typu lekkiego, zwaną też „izolacją przeciwwilgociową”.

Nie będzie ona jednak wystarczająca w przypadku gruntów słabo przepuszczalnych (glina, ił) o niskim poziomie wód gruntowych. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje izolacja typu średniego (przeciwwodna), którą wykonuje się z dwóch warstw papy izolacyjnej sklejanych lepikiem; folii (membrany z kauczuku syntetycznego lub folii kubełkowej); masy bitumiczno-polimerowej; ewentualnie w formie szczelnej wanny z betonu wylewanego. Izolację „średnią” wyprowadza się na wysokość około 50 cm powyżej najwyższego spodziewanego poziomu wody gruntowej (a często – i tak jest najbezpieczniej – ponad powierzchnię terenu).

izolacja-domu

Rodzaj izolacji dobieramy do rodzaju gleby i głębokości fundamentów

W przypadku posadowienia budynku poniżej lustra wody gruntowej i na gruntach spoistych, konieczne jest natomiast zastosowanie przeciwwodnej izolacji typu ciężkiego. Jest ona dość droga, bo (ze względu na napór wody gruntowej) wymaga zastosowania materiałów o dużej szczelności i wytrzymałości, a także wykonania specjalnej podłogi w piwnicy (z betonową lub żelbetową płytą obciążającą) oraz ścianki dociskającej izolację pionową.

W tym ostatnim przypadku zazwyczaj warto więc ponownie przemyśleć decyzję o podpiwniczaniu budynku. Koszty mogą bowiem znacznie przewyższyć spodziewane korzyści.



Ocena: 0.0

Autor tekstu

Zjadł zęby na budowlance – dość powiedzieć, że w branży siedzi od kilkudziesięciu lat. Prawdziwy człowiek orkiestra. Najdłużej związany z naszym portalem. Najczęściej udziela praktycznych porad związanych z budową i remontem. Prywatnie miłośnik żeglarstwa i kryminałów.