Osuszanie ścian

Osuszanie ścian

Zawilgocone ściany to problem dotykający nie tylko stare budynki. Niewłaściwa izolacja przeciwwilgociowa, wysoki poziom wody gruntowej i woda opadowa spływająca w kierunku fundamentu powodują trwałe zawilgocenie podziemnej części konstrukcji i w efekcie jej zniszczenie.

Nie wystarczy samo osuszenie zawilgoconych ścian, trzeba usunąć przyczynę. Zazwyczaj jest to uszkodzona izolacja, a w przypadku starych budynków także jej brak. Może to być również posadowienie budynku na gruncie nieprzepuszczającym wody. Wówczas konieczne będzie wykonanie wokół fundamentów drenażu i wymienienie nieprzepuszczalnego gruntu wokół fundamentów na dobrze przepuszczalny. O tym jednak piszę w innych artykułach.

Dostępne są różne sposoby osuszania ścian, przy czym niektóre wymagają odkopania fundamentów. Sposoby te można podzielić na nieinwazyjne, czyli takie, które nie wymagają ingerencji w mur, oraz inwazyjne, wiążące się przede wszystkim z wierceniem w ścianach otworów.

Rozwiązań jest sporo, zatem tutaj opisuję tylko niektóre.

Osuszanie nieinwazyjne

Reklama


Jedną z najprostszych metod osuszania ścian jest stosowanie nagrzewnic, które umieszcza się w zawilgoconych pomieszczeniach. Nagrzanie powietrza do bardzo wysokiej temperatury, sięgającej kilkudziesięciu stopni, powoduje intensywne odparowywanie wilgoci z warstw powierzchniowych muru. Osuszać należy tak długo, aż zostanie uzyskana tzw. równowagi wilgotności, właściwa dla danego materiału murowego. W trakcie prowadzenia prac należy wietrzyć pomieszczenie, aby usunąć nagromadzoną w nim wilgoć. Proces wietrzenia musi być bardzo intensywny – nie wystarczy otwarcie okien i drzwi, trzeba go wspomóc wentylatorami.

Metoda osuszania ścian za pomocą nagrzewnic nie jest całkowicie skuteczna, gdyż często część wilgoci jest wtłaczana w głąb ściany i po pewnym czasie znowu wydostaje się na jej powierzchnię.

Stosuje się elektryczne, gazowe oraz olejowe. Ogrzane powietrze może mieć temperaturę sięgającą 250°C, jednak podczas suszenia nie powinna ona przekroczyć 35°C. Zbyt wysoka temperatura może doprowadzić do gwałtownego wzrostu ciśnienia w kapilarach znajdujących się w materiale murowym i doprowadzić do ich rozsadzenia, a zatem zniszczenia ściany.

Suche powietrze jest wykorzystywane do usuwania wilgoci ze ścian w metodzie absorpcyjnej oraz kondensacyjnej.

W osuszaniu absorpcyjnym wilgotne powietrze znajdujące się w pomieszczeniu jest przepuszczane przez środek absorbujący wodę i po osuszeniu wraca do pomieszczenia. Ten cykl powtarzany jest aż do całkowitego wyschnięcia murów.

W metodzie kondensacyjnej wilgotne powietrze z pomieszczenia jest skraplane w oziębiającym parowniku i osuszone trafia z powrotem do pomieszczenia.

Podczas pracy osuszaczy absorpcyjnych oraz kondensacyjnych granica wilgotności przesuwa się w głąb  przegrody, co oznacza, że im dłużej trwa osuszanie, tym wolniej usuwana jest wilgoć. Wydajność obu metod jest największa, jeśli osuszane pomieszczenie jest całkowicie szczelne.

Kolejną nieinwazyjną metodą jest osuszanie mikrofalami. Mikrofale powodują szybkie nagrzewanie ściany na całej jej grubości i usuwanie wilgoci zarówno na zewnątrz, jak i do pomieszczenia. Z pomieszczeń wilgotne powietrze usuwa się za pomocą wentylatorów. Ponieważ mikrofale są szkodliwe dla organizmów żywych, należy podczas procesu osuszania zachować szczególną ostrożność.

Osuszanie inwazyjne

Ten sposób osuszani wiąże się z nawierceniem w ścianach wielu nieprzelotowych, jednak sięgających na 80% grubości ściany otworów, które muszą być rozmieszczone w niewielkich odstępach. Następnie wykorzystując te otwory usuwana jest woda z porów i kapilar znajdujących się w materiale murowych, na koniec w miejsce wody wprowadzane są środki hydrofobowe. Powstała bariera jest skuteczna i trwała.

Termoiniekcja polega na wdmuchiwaniu  w otwory suchego ciepłego powietrza o ustalonej temperaturze i prędkości przepływu. Po osuszeniu przegrody w otwory wtłacza się iniekt, którym najczęściej jest roztwór żywicy metylosilikonowej w rozpuszczalnikach organicznych. Barierę hydrofobową uzyskuje się już po kilku godzinach od zakończenia prac.

Iniekcja krystaliczna polega na wprowadzeniu w otwory przedmuchane sprężonym powietrzem mleka wapiennego. Po wchłonięciu go przez mur wprowadza się preparat iniekcyjny na bazie krzemianów i uzupełnia go tak długo, aż przestanie wsiąkać w mur. Następnie preparat krystalizuje, tworząc szczelną barierę dyfuzyjną. Proces krystalizacji przebiega wolno, dzięki czemu preparat wsiąka równomiernie w ścianę wokół otworu. Blokadę przeciwwilgociową uzyskuje się po tygodniu.

Iniekcję krystaliczną można stosować od strony piwnicy, jak też – po odkopaniu fundamentów – od zewnątrz.

Iniekcja chemiczna polega na wprowadzeniu w otwory preparatów charakteryzujących się zdolnością do dużej absorpcji wilgoci. W tym celu w otworach umieszcza się perforowane woreczki z preparatem, który w ciągu miesiąca jest w stanie wyciągnąć z murów wilgoć.

Osuszanie nagrzewnicami jest najprostsze, jednak długotrwałe. (fot. Sial)

sial

Metoda iniekcji chemicznej jest bardzo rozpowszechniona. Mur jest nasączany preparatami wprowadzanymi w otwory za pomocą pakerów. (fot. Deitermann)

deitermann

Osuszanie za pomocą mikrofal. (fot. Magnat – Osuszanie Budynków)

magnat


Ocena: 0.0

Data publikacji: 2010-07-09

Autor tekstu

Zjadł zęby na budowlance – dość powiedzieć, że w branży siedzi od kilkudziesięciu lat. Prawdziwy człowiek orkiestra. Najdłużej związany z naszym portalem. Najczęściej udziela praktycznych porad związanych z budową i remontem. Prywatnie miłośnik żeglarstwa i kryminałów.